۱۳۸۹ دی ۱۱, شنبه

قلقلک

امروز توی مغازه نشسته بودم( آخه من در یک دفتر فنی کار میکنم) یه خانم مسن از در وارد شد و از همون لحظه اول شروع به بد عنقی کرد و آی از دست شما مردم آی فلان آی بیسار ؛منم در ضمن چند روزیه حالم جلب نیست؛ حس و حال غر غر نداشتم اول در مقابل خشونتش وایستادم اما تصمیم گرفتم شرایط رو عوض کنم شروع کردم به صحبت گفتم شما تازه صد سال اولتونه و ما جوونا باید از آرامش شما در این زمونه پر تنش درس بگیریم و کم کم حس کردم آروم شد فهمیدم یه مشکلی داره اما براش داستانی تعریف کردم وبهش گفتم هرگز نذار ناراحتی بهت غالب بشه و مضمون داستان این بود که پادشاهی بود که یه روز حالش خوب بود و روزی بد در اون روز که خوب بود به مردمش محبت و کمک میکرد و در روز بدش به مردم ظلم. اما شخص عالمی پیدا شد و گفت بهش که همیشه چه وقتیکه خوشحالی و چه ناراحتی همیشه این جمله یادت باشه که هر زمانی میگذرد یا به قول راوی"و این نیز بگذرد"
خلاصه بعد از کمی صحبت با اون خانم از اخم و تخم دیگه خبری نبود و بجاش بهمون میگفت چی میخورین برم براتون بگیرم میخواست برامون چای بگیره اما نذاشتم و خلاصه موقع رفتن برگشت گفت: "و این نیز بگذرد".
از این داستان میخواستم به یک موضوع اشاره کنم اون خانم از عده ای بسیار شاکی بود و مدام بد میگفت اما من جمله همیشگیمو براش گفتم که: آدما بد نیستن خوبی یادشون رفته! این چیزی هست که من باور دارم و باهاش زندگی میکنم هرگز هم نگذاشتم این نظرم تغییر کنه و بالعکس هر وقت تونستم ذات وجود اون شخص رو بیدار کردم مثل همون خانم؛ و خوبیرو بهش برگردوندم؛ اسم این کارو گذاشتم قلقلک به بچه های همکار هم یاد دادم که قلقلک چیهوسخت نیست کافیست به ذات آدما پی ببریم اونوقت میتونیم هر کسی رو با ذات مهربونش آشنا کنیم(یاد یه کارتون به نام خرس های مهربون افتادم آخه توی اون کارتونه با تابش پرتوی مهربونی افراد و شخصیت هارو خوب میکردن) حالا بیاین با هم این پرتوی مهربونی رو بتابونیم یا به قول خودم قلقلک بدیم هر چقدر که میتونیم
من به این حرفا ایمان دارم،باهاش زنده ام،روزی میرسه که همه به ذات مهربون وخوب خودشون برمیگردن اما میشه اون روز رو نزدیکتر کرد به کمک من،تو و هر کسی که خودشو باور کرده، قدرت قلقلک رو دست کم نگیر! امتحانش کن!

۱۳۸۹ دی ۵, یکشنبه

مناجات

(پیشنوشت: این متن را در حدود چهار سال پیش قبل از اینکه خودکشی کنم نوشتم )
روزها میگذرد و لحظه ها قدم به راه فرتوتی میسپارند،غم ها می آیند وشادیها میروند و گاه نیز شادیها غم را رها و به تنهایی پا در راه میگذارند و این چنین است که عمر میگذرد.سیمایمان از سیه پاک و به سپیدی میپیوندد ولیکن قلبهایمان از ظلمت خطاها مملوء و از روشنی به سیاهی بدل میشود،و در آخر از خود میرسیم آیا این چنین بود خواست ما برای زندگی و آنوقت است که میگوییم دریغا که عمری گذشت اما به مقصود نرسیدیم شاید الحق این باشد راز آفرینش اما آیا آفرینش از دست دادن چیزهایی که حتی ماقبل این داشتیم را به ما نشان میدهد،چنین نمیندارم ولی چه کنم که این چنین میگذرد.
حضرت دوست که هر چه داریم از اوست میبیند وتنها گاهگاهی صبری هدیه میدهد.صبری همچون بستنی ای در دست طفلی،تمام میشود اما هرگز طعمش از یاد نخواهد رفت و هرچه از آن بیشتر بچشیم بدان وابسته تر میشویم و س از اتمام هر یک در انتظار بعدی هستیم و به آن امّید زندگی میکنیم و باز لحظه ای که مشکلی حلقه بر گریبانمان انداخته و در آن دست و پا میزنیم و ناله سر میدهیم سبحان الله صبری مجدد عطایمان میکند و ناله یمان را خاموش.
-بار الاها از سختی روزگار طاقت فرسا نالانم اما دگر صبر برایم بسنده نیست.
-بار الاها آیا چنین نیست که تو خود دوستدار خوبی و خوشی هستی.
-بار الاها اگر خواهم شکایتی از این جهان فانی کنم نزد تو شکایت خواهم کرد که تو عادل ترین و حکیم ترینی.
-بار الاها اگر بخواهم در قبال ظلم و سختی وارد شده به خود مجلس مظالمی سازم در آنجا برای صحت الفاظم نام تو را به زبان می آورم ولی در آنجا باید از مشقت سپهر دامان چه کسی را گرفت آیا باید به خودت شکایت کنم؟! آیا خود را نیز مجازات خواهی کرد یا از سختی ماسواالله به فرح می آیی، آری هنوز به یاد دارم که گفتی دوستت دارم از این رو مکافاتت میدهم.
پس ای کاش به ما قدرتی عطا مینمودی تا به شیوه خود دوستت بداریم شاید به راستی شیوه درست دوستدار بودن عذاب است و نیز شیوه صحیح کمک سختی است نه نجات!
خداوندا هر چه از دل گویم برای تو خبط و برای بندگانت کفر مینماید پس تنها سرّ این دل خسته را باز خواهم گفت.
-خداوندا دوستدار آن هستم که دوست بدارم و در این راه به تعداد معدودی اکتفا نکنم و دوستدار همه باشم.
-خداوندا دوستدار آنم که از تاریکی دری بگشایم به روشنایی علم و دانش، نه تنها برای خود بلکه برای هر چه هست و نیست.
-خواستار آنم که سختی هیچ موجودی را نبینم زیرا آن زمان خود نیز احساس تنگنا خواهم کرد.
-چه فایده این همه گویم زیرا تویی با خبر از پیدا وپنهان ما.
و در آخر...
-بار الاها خواسته ام را اجابت کن و اگر آن به صلاح نباشد قدرت ادراکی نصیبم گردان تا از شومی آن حاجتم مطّلع گردم در غیر اینصورت از تو خواهم که استعفای مرا برای منصب خلیفة الله بر روی این جهان فانی بپذیری زیرا خلیفه ای که توانای رفع نیاز خود نیست به اسماء حسنه ات قسم خلیفه نیست.