(پیشنوشت: این متن را در حدود چهار سال پیش قبل از اینکه خودکشی کنم نوشتم )
روزها میگذرد و لحظه ها قدم به راه فرتوتی میسپارند،غم ها می آیند وشادیها میروند و گاه نیز شادیها غم را رها و به تنهایی پا در راه میگذارند و این چنین است که عمر میگذرد.سیمایمان از سیه پاک و به سپیدی میپیوندد ولیکن قلبهایمان از ظلمت خطاها مملوء و از روشنی به سیاهی بدل میشود،و در آخر از خود میرسیم آیا این چنین بود خواست ما برای زندگی و آنوقت است که میگوییم دریغا که عمری گذشت اما به مقصود نرسیدیم شاید الحق این باشد راز آفرینش اما آیا آفرینش از دست دادن چیزهایی که حتی ماقبل این داشتیم را به ما نشان میدهد،چنین نمیندارم ولی چه کنم که این چنین میگذرد.
حضرت دوست که هر چه داریم از اوست میبیند وتنها گاهگاهی صبری هدیه میدهد.صبری همچون بستنی ای در دست طفلی،تمام میشود اما هرگز طعمش از یاد نخواهد رفت و هرچه از آن بیشتر بچشیم بدان وابسته تر میشویم و س از اتمام هر یک در انتظار بعدی هستیم و به آن امّید زندگی میکنیم و باز لحظه ای که مشکلی حلقه بر گریبانمان انداخته و در آن دست و پا میزنیم و ناله سر میدهیم سبحان الله صبری مجدد عطایمان میکند و ناله یمان را خاموش.
-بار الاها از سختی روزگار طاقت فرسا نالانم اما دگر صبر برایم بسنده نیست.
-بار الاها آیا چنین نیست که تو خود دوستدار خوبی و خوشی هستی.
-بار الاها اگر خواهم شکایتی از این جهان فانی کنم نزد تو شکایت خواهم کرد که تو عادل ترین و حکیم ترینی.
-بار الاها اگر بخواهم در قبال ظلم و سختی وارد شده به خود مجلس مظالمی سازم در آنجا برای صحت الفاظم نام تو را به زبان می آورم ولی در آنجا باید از مشقت سپهر دامان چه کسی را گرفت آیا باید به خودت شکایت کنم؟! آیا خود را نیز مجازات خواهی کرد یا از سختی ماسواالله به فرح می آیی، آری هنوز به یاد دارم که گفتی دوستت دارم از این رو مکافاتت میدهم.
پس ای کاش به ما قدرتی عطا مینمودی تا به شیوه خود دوستت بداریم شاید به راستی شیوه درست دوستدار بودن عذاب است و نیز شیوه صحیح کمک سختی است نه نجات!
خداوندا هر چه از دل گویم برای تو خبط و برای بندگانت کفر مینماید پس تنها سرّ این دل خسته را باز خواهم گفت.
-خداوندا دوستدار آن هستم که دوست بدارم و در این راه به تعداد معدودی اکتفا نکنم و دوستدار همه باشم.
-خداوندا دوستدار آنم که از تاریکی دری بگشایم به روشنایی علم و دانش، نه تنها برای خود بلکه برای هر چه هست و نیست.
-خواستار آنم که سختی هیچ موجودی را نبینم زیرا آن زمان خود نیز احساس تنگنا خواهم کرد.
-چه فایده این همه گویم زیرا تویی با خبر از پیدا وپنهان ما.
و در آخر...
-بار الاها خواسته ام را اجابت کن و اگر آن به صلاح نباشد قدرت ادراکی نصیبم گردان تا از شومی آن حاجتم مطّلع گردم در غیر اینصورت از تو خواهم که استعفای مرا برای منصب خلیفة الله بر روی این جهان فانی بپذیری زیرا خلیفه ای که توانای رفع نیاز خود نیست به اسماء حسنه ات قسم خلیفه نیست.





