۱۳۸۹ اسفند ۲۱, شنبه

نفسم توی سینه ام حبس شده،یادم میاد روزهایی را پشت سر گذاشتم که میخواستم در سن امروزم باشم گویا فکر میکردم ناتوانی آن زمانم برای کم بودن سنم هست ولی حال دیگه از ناتوانی امروز پناه به آینده نمیبرم!! در گذر زمان هیچ خیری نیست و فقط خودمون رو به مسائل عادت میدیم،عادتی که از روی اجبار است بدون اینکه بدونیم نفس هایی که تا به آن روز برای رسیدن به حال کشیدیم هر دمش پر از امیدهایی بوده که حال دیگر در گوشه فکرمان چادر زده تا از آوارگی نجات یابد
واقعاً زمان تا به کی میخواهد ادامه یابد, من با گذر زمان مشکلی ندارم اما آثار مخربش گریبان همه را گرفته و فلسفه انسانیت را نیز تهدید میکند
امروز اگر برای اتفاقات تلخ و کم محبتی ها بخواهیم غصه خوریم از قافله عقب میمانیم قافله ای به مقصد نا کجا آباد؟!
هر چند این دنیای خدایمان است اما از صفت های او خالی است
باور کردن این دنیا برایم معضلی شده که هر لحظه دست و پنجه نرم میکنم،دلم برای آدم میسوخت که با خوردن یک میوه ممنوعه زندگی خوب خود را زایل کرد اما حالا دلم برای هممون میسوزه که این همه میوه های ممنوعه میخوریم و ازش بیخبریم و فکر میکنیم درست عمل میکنیم و برای هر عمل توجیهی داریم!