۱۳۸۹ فروردین ۲۸, شنبه

سکوت شب

درسکوت شب ازدلم ناله ای افروخته شد                                   
               کز ناله ی این دل هزاران دل به حالم سوخته شد
ناله ام از مال دنیا نبودست به خدا                    
               ناله ام از شکم گشنه و سیر نبودست به خدا
 ناله ی من از مشقت خویش نبود
                      ناله ام از برای هم کیش نبود
ناله ی من از قلم توصیف نیست
                    ناله ی من از نمای چشم خیس نیست
ناله ام را فقط خدا داند و بس
                  کز نبودشمه عالم بود ترس
ترس از ظلم و جای این زمان
                ترس از بی بندوباری این جهان


این سکوت است که خود می گوید از راز دلم
                         این سکوت است که میخواند از عشق دلم
این سکوت است که مرا به ناله انداخته است
                       این سکوت است کز من مظلوم ساخته است


بشکند روزی سکوت را مرد رزم
                            تا که ما هم باشیم اهل بزم
تابه کی خواهید بمانید خوار و پست
                         پس بیایید تا بمانیم مانند دست
تیشه بر ریشه سختی میزنیم
                       یک صدا شادی را فریاد میزنیم

 (که همه هلهله کنیدو پای کوبید     در این بزم هر کدام یار جوئید) 

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر