۱۳۸۹ خرداد ۵, چهارشنبه

در یک رود نمیتوان دو بار پانهاد زیرا بار دوم که پای در رود نهیم نه رود آن است که بود و نه ما آن هستیم!

۳ نظر:

  1. چون ديوارهاي «ابديت» و «گذشته» [...] شكاف برداشته‌است و فرومي‌ريزد، نويسنده بـُـعد ديگري از زمانمندي را به صورت خالص ادراك مي‌كند و آن زمان حال است؛ همان زمان حالي كه در قرون پيشين گاهي چون تجسم محسوس ِ ابديت تلقي مي‌شد و گاهي چون بازمانده‌ي منحط ِ عهد باستان. هنوز نويسنده از آينده جز تصوري آشفته ندارد اما اين ساعتي كه هم‌اكنون در آن به سر مي‌برد، اين ساعتي كه در حال گذشتن و رفتن است، مي‌داند كه آن يكتاست و متعلق به اوست و هيچ دست‌كم از باشكوه‌ترين ساعات عهد باستان ندارد؛ از آن رو كه ساعات عهد باستان نيز مانند اين ساعت، در وقت ِ خود، زمان حال بوده‌اند. مي‌داند كه اين تنها فرصت اوست و نبايد بگذارد كه ازدست ‌برود؛ به همين سبب است كه مبارزه‌اي را كه درپيش‌دارد بيش از آن كه در حكم مقدمه‌ي اجتماع آينده بداند همچون اقدامي كوتاه‌مدت و با تأثيري آني تلقي مي‌كند. همين فساد ِ نهاد ِ فعلي را بايد برملا كرد – و در همين ساعت-، همين خرافه‌ي حي ّ و حاضر را بايد نابود كرد – و فورا ً-، همين بيداد مشخص را بايد چاره‌كرد – و آنا ً.

    ژان پل سارتر: ادبيات چیست؟، ترجمه‌ي ابوالحسن نجفي-مصطفي رحيمي، ص204 (چاپ جديد)

    پاسخ دادنحذف
  2. نمی فهمم چرا به رود تشبیهش کرده

    پاسخ دادنحذف
  3. هراکلیتس نیز مانند سایر فلاسفه ایونی (زادگاه فلسفه یونانی) به دنبال تبیین پدیده های جهان از قبیل بوجود امدن و از بین رفتن موجودات و تولد و رشد و مرگ انسان بود و این سخن او در حقیقت قسمت مهمی از فلسفه اوست که به دنبال تبیین پدیده های جهان خارج و زندگی ادمی ست.
    برای مطالعه بیشتر به جلد اول تاریخ فلسفه کاپلستون یونان و روم بخش هراکلیتس (کتاب مقدس رشته فلسفه در دوره لیسانس, اگرچه در دوره های بعدی هم خبری نیست و ادم متحیر می ماند از اینهمه دانش اساتید) مراجعه فرمایید که چندان جالب نیست ولی مفید است.

    پاسخ دادنحذف