حس عجیبیه با تمام مایوس شدنام،با لحظات تنها موندنم همیشه با منه!خیلی دلم میخواد این حس رو در وجود شخصی ببنیم و بتونم حسش کنم اما هر چقدر میگردم انگار با این دنیا غریبه! هرگز خوشیه پایداری در زندگی نداشتم و ندارم اما همیشه با این حس آروم شدم!
در سالهای مختلف که دنبال حس غریبم بودم آدمهای مختلفی رو سر راهم دیدم که از این آدمها و در این سال ها ، سال 86 به بعد یه جور دیگه بود اتفاقاتی تلخ اما مضمونی شیرین!
سلام مهیار جان
پاسخ دادنحذفامیدوارم خوب باشی هر وقت نوشته هات رو می خونم یه تلنگری زده به روحم, نگاهم, زندگی ام, ممنون بی نهایت ممنون.