یه موقع هایی هست فقط خودتی ، فقط خودت میشینی با خودت فکر می کنی ، دلت میخواد بریزی بیرون حرفاتو اما به کی بگی ، به کی بگی که مثل خودت بهتر بدونه واسه همین سکوت میکنی گاهی هم این سکوتت رو یه بغضی آروم آروم میشکنه نمیدونی از کی شروع شده فقط یهو میبینی چشات خیسه کمی میگذره دوباره به خودت میای با این که ته بی حوصلگی هستی به خودت امید میدی میگی درست میشه همیشه دری هست که واسه من باز باشه ، با خودت میگی من نباید اینطوری باشم باید پاشم من شکست ناپذیرم و کلی جمله دیگه که تو فیلم و فیس بوک و جاهای دیگه دیدی و شنیدی به خودت میگی تا آروم میشی ؛ البته چاره ای هم نداری باید آروم شی این آروم شدن از رو اجباره از بین بد و بدتر داری انتخاب می کنی ؛ توی تمام این لحظات و تمام این احوال آروم و ساکت تو خودتی که شاید یکی از دوستات یا اعضای خانوادت یا شایدم بغل دستیت تو اتوبوس یا مترو یا کسی که کنارت رو نیمکت پارک نشسته بپرسه چیه چیزی شده ؟؟؟ و فقط میگی چیزی نیست با خودم خلوت کرد تنها جمله ای که سال ها جواب توش نهفته ، جوابایی که در هر ثانیش کلی خوشی و تلخی زندگی حس داری ، پر از احساس هایی که فقط برای خودته!!!!!!!!
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر