۱۳۸۹ اردیبهشت ۳, جمعه

گر چه پیرم تو شبی تنگ در آغوشم گیر    
                              تا سحرگاه ز کنار تو جوان برخیزم

۲ نظر:

  1. سایه ای بر دل ریشم فکن ای گنج روان / که من این خانه بسودای تو ویران کردم

    پاسخ دادنحذف
  2. روی بنمای و وجود خودم از یاد ببر / خرمن سوختگان را همه گو باد ببر / ما چو دادیم دل و دیده بطوفان بلا / گو بیا سیل غم و خانه ز بنیاد ببر / زلف چون عنبر خامش که ببوید هیهات / ای دل خام طمع این سخن از یاد ببر / سینه گو شعله اتشکده فارس بکش / دیده گو اب رخ دجله بغداد ببر / دولت پیر مغان باد که باقی سهل است / دیگری گو برو و نام من از یاد ببر / سعی نابرده درین راه بجایی نرسی / مزد اگر می طلبی طاعت استاد ببر / روز مرگم نفسی وعده دیدار بده / وانگهم تا به لحد فارغ و ازاد ببر / دوش می گفت بمژگان درازت بکشم / یا رب از خاطرش اندیشه بیداد ببر / حافظ اندیشه کن از نازکی خاطر یار/ برو از درگهش این ناله و فریاد ببر

    پاسخ دادنحذف